Przedmiot dyskusji
To właśnie może być przedmiotem dyskusji. Tak na przykład Doring1 uważa psychologię pedagogiczną za naukę praktyczną. Nie wydaje nam się to jednak zupełnie słuszne. Jesteśmy zdania, że w zakresie badań psychologii pedagogicznej rozróżnić trzeba dwa jednakowo uprawnione działy. Jeden z nich ma charakter teoretyczny, a drugi praktyczny (techniczny). Psycholog ma prawo badać zjawiska wychowawcze w celu zaspokojenia ciekawości teoretycznej, nie stawiając sobie bezpośrednio praktycznego celu, tak jak ktoś, kto śledzi zjawiska wychowawcze w świecie zwierzęcym lub też zastanawia się nad możliwością uczenia się płodu ludzkiego w łonie majtki. Ale nawet i takie zagadnienia, których rozstrzygnięcie nie jest pozbawione praktycznej doniosłości, mogą być rozpatrywane przez psychologa jedynie z punktu widzenia teoretycznego, bez myśli o natychmiastowych rezultatach dla praktyki. do socjologii, która właśnie jest nauką o zjawiskach społecznych. Otóż twierdzenie, jakoby wychowanie we wszystkich swych formach pojętych jak najszerzej było zawsze zjawiskiem społecznym, może być atakowane.